Reisavontuur op de fiets – 2017

0Onze eerste fietsvakantie is een feit!

Zoals eerder geblogd was de droom om de Groene Route te fietsen, van thuis naar de Middellandse Zee in Zuid-Frankrijk. Om 1001 redenen, waarvan de grootste tijdgebrek was, werd die droom in juli op een laag pitje gezet en was het de vraag óf  we wel konden gaan. Eind augustus hakten we de knoop door en kozen een alternatieve route. Fietsend, van thuis naar Bazel in Zwitserland. Maar ook dat liep helemaal anders…

Hoe, dat lees je hieronder. Bijna alle 18 dagen hebben we, om en om, een dagverslagje geschreven en die nu gebundeld. Ons langverwachte avontuur…

DE VOORBEREIDING

Bram 28 augustus 2017:

Afgelopen vakantiemaanden zat ik vaak, tijdens mijn pauze, aan de Maas en zag ik ze fietsen. Met ‘ze’, bedoel ik de vakantiefietser. Bepakt en in een rustig tempo de Maas afzakken, of juist omhoog, terug ‘Holland’ in.
Maastricht, is het startpunt van een aantal lange afstand fiets routes en die routes komen langs mijn werk adres…
Afgelopen maanden heb ik er dan ook veel gezien en enkele gesproken.
Je hebt de beginnende koppels, vaak twintigers op omgebouwde mountainbikes, meestal zonder helm. De solist, bijna altijd een wat oudere man op sandalen, fietsend op oude meuk. Ziet er meestal wat shabby uit en is in mijn beleving de verpersoonlijking van het stoffige oude imago, dat het vakantiefietsen had.
Wat je het meeste ziet, zijn de 50+ koppels op nieuwe bikes, opvallende kleding en dito fietstassen. Heb trouwens ook veel E-bikes gezien, ook vakantiefietsers geven de voorkeur aan mechanische doping.
Nu ik dat alles langs heb zien komen weet ik wel beter. Vakantie fietsen is niet stoffig…

Denise 28 augustus 2017:

Je leven op de bagagedrager.

Als alles goed gaat, vertrekken we vandaag over precies 1 week richting het Zuiden. Zoals de planning er nu uitziet fietsen we naar Bazel. Misschien zelfs verder, time will tell..

Mocht de komende week blijken (en daar lijkt het al een beetje op) dat het weer omslaat dan kan het zomaar zijn dat we in Aken de trein naar Bazel nemen en van daaruit richting Venetië fietsen. Dagen fietsen in de regen zien we niet zitten, het moet een beetje vakantie blijven. Ook zullen we ‘vakantie-afstanden’ afleggen. Er zit geen druk achter dus 80 tot 100 km per dag fietsen is geen must. 50 km of een heerlijke rustdag is ook prima. Zolang het maar relaxed is en er tijd overblijft om eens een stad te bezoeken, een boek te lezen of lekker aan het zwembad te liggen.

Wat ons te wachten staat? Geen idee. Avontuur!! 3 weken geleden fietsten we 4 dagen achter elkaar, langer dan we ooit deden. Nu gaan we dat verviervoudigen. Ik ben wel benieuwd moet ik zeggen.

De komende week zal in het teken staan van voorbereidingen, wat moet mee en wat mag vooral niet mee (lees: 5 jurkjes en 4 paar schoenen). Het moet namelijk passen in de 4 fietstassen die we ieder hebben. En dan nemen we de tent ook nog eens mee! Mocht het echt kl*te weer worden, kun je altijd nog een B&B induiken.

Ons hele huis dus mee, achter op de bagagedrager. Heerlijk!! M’n mascara laat ik thuis, dat scheelt weer een slok op een borrel 😀

Bram 29 augustus 2017:

Wat neem je mee? Zoals lief al aangaf, je neemt de hele zwik mee achterop je fiets, om de komende weken vanuit je fietstassen te gaan ‘leven’. Dus over ieder ding, dat je in die tassen gaat stoppen, moet je nadenken; heb ik het nodig? Wanneer je de heuvels overtrekt, wil je zo licht mogelijk zijn. Niets fietst zo demotiverend met de kennis, dat je een broodrooster in je stuurtas hebt zitten, die je waarschijnlijk niet gaat gebruiken, omdat je nog nergens sneetjes brood hebt kunnen krijgen.
Comfort versus eenvoud. Ik ben heel erg voor back2basic. Toch heeft comfort ook haar charme. We hebben 2 tenten, maar welke gaan we mee nemen? De grote groene, zwaar in gewicht, is heel erg comfortabel en kun je bijna in dansen. In de kleine, veel lichter in gewicht, kan ik mijn kont niet in keren. Toegeven, we liggen wel droog, maar heb je zo’n grote nodig?

21105794_10210845239504080_1169222004480871346_n

Denise 1 september 2017:

VAKANTIE!!

En dan hebben we eindelijk allebei vakantie. Onwerkelijk na een jaar werken, het moet nog even landen… Ook het feit dat we een reis aangaan naar het onbekende zorgt voor gezonde spanning.

Vandaag alle boodschappen en de laatste aanschaffen gedaan voor de tocht. Morgen de kledingkast uitstallen op bed en selectief selecteren. Waarschijnlijk het moeilijkste traject van de hele tocht 😉

En ja, ik snap jullie allemaal. Welke gek gaat dagelijks kílometers fietsen, niet wetend waar de weg eindigt, zonder make-up en zwetend tot de pareltjes in je bilspleet belanden? Wie ziet de lol van heuvels beklimmen, happen naar adem, ipv koek, en niet weten op welke camping je nu weer belandt? Om vervolgens een uur bezig te zijn om je tentje op te zetten, luchtbedjes op te blazen en stoeltjes in elkaar te fröbelen. Heb je nog niet eens gedoucht..

Ik! Wij! Nu heeft Bram altijd zijn voorkeur voor Back to Basic gehad, bij mij was dat anders. Van campings, mét Tabbert, van Nederland tot Zuid-Spanje tot all-inclusives in Griekenland of strandvakanties op Aruba.

En nu dit… Nee, ik heb me door mijn lief niet laten overhalen tot dit avontuur maar ben erin gegroeid. Ik ben gaan genieten van het avontuur, het onverwachte en de vrijheid. Dat laatste voor mij zo belangrijk, zoals met regelmaat te lezen op https://haanappelleven.wordpress.com/.

Vandaag zag ik een leuk dingetje liggen dat perfect bij mijn lief past, hij is de schrijver van ons twee. Dat er mooie verhalen, notities en herinneringen in mogen komen.

Zondagochtend vertrekken we, toch van thuis uit naar Bazel want de weersverwachtingen zien er goed uit.

En zeg nou zelf, wat is er mooier dan een avontuur aangaan met de liefde van je leven?

21270848_1427604547308906_9005488430946036069_n

Bram 1 september 2017:

Daar gaat ie dan..

Vakantie, onwerkelijk. In mijn hoofd vandaag alles ingepakt. Fiets controle en route uitgezet.
We fietsen via Aken de Vennbahn op naar het dak van Belgie. Door de Eiffel, Luxemburg in. Echternach, Vianden en via Schengen langs de Moezel, Frankrijk in. Wellicht uitstapjes naar Trier & Luxemburg stad. Land van aangeharkte tuintjes, drank & tabak. Wie ooit in Luxemburg is geweest, weet dat het asfalt rolt en het landschap er vriendelijk uitziet, zacht glooiend met wijdse zichten. Lange benzine files, waar we zwaaiend langs fietsen. Na de grens is het wennen. Ik zeg vaker dat de beslotenheid typerend is voor de Ardennen, het noorden van Frankrijk is niet alleen gesloten, ook uitgestorven. We fietsen in de Franse vergetelheid. Na Metz de Loraine in, langs lange smalle kanalen, waar we de Ballons van de Vogezen zien liggen. Als de quiche ons niet te zwaar valt, klimmen naar dik 800 meter.
Het is bijna herfst als we de Elzas in fietsen en tijd genoeg hebben voor een proeverij en ons kennende, een slemperij. De streek staat in het teken van de druivenpluk. De Rijn zal ons begeleiden naar Zwitserland. Iedere dag een ander landschap. Een tocht van onverwachte ontmoetingen, streekgerechten en vergezichten. Een bourgondisch avontuur, met schnitzel, chocolade, quiche louraine, pinots & rieslingers, choucroute en vooral niet te vergeten de kaasfondue.
Nog 1 dag pakken, poetsen en boodschappen doen. Het huis aan kant en laatste controle. Ik ben een gelukkig man en woorden ‘vliegen’ over het digitale schrift wat ik allemaal wil vertellen. Eerst maar eens starten en met lief op ons avontuur gaan. En route…

DE REIS

Denise 3 september 2017:

Even na achten stappen we op de fiets richting Aken. In Vaals maken we de eerste koffiestop bij de lokale bakker. Als ik mijn fiets afsluit zie ik een hoogblonde dame van halverwege zeventig vanachter het raam alles aandachtig observeren. Ze kijkt woest chagrijnig. Als we binnenkomen bekijkt ze me 3 keer van top tot teen. Misschien had ik toch niet die witte fietsboek moeten aanschaffen..

We nemen plaats op het terras en even later doen zij hetzelfde. Ze heeft lang krullend haar en een dirndle aan. Meneer draagt een bijpassend hemd, de zeehondensnor maakt de outfit af. De zon schijnt en dat heeft effect. Waar we naartoe gaan, vraagt ze ineens vriendelijk. Zwitserland? Met de trein natuurlijk. Als ik vertel met de fiets schiet ze bijna uit haar dirndl. Na een kort gesprekje wuiven ze ons na. Gute fahrt! roept ze ons na.

In Aken aangekomen zoeken we de Vennbahn. Een 125 km lange autovrije fietsroute die begint in Aken en eindigt in Luxemburg, langs een oude spoorbaan die niet meer in gebruik is. We zullen deze vandaag 50 km volgen door Duitsland én België. Wat een pracht! Stukken natuur, afgewisseld met kleine dorpjes. Dan weer een bos en af en toe een terras. Oude treinwagons staan her en der langs de route, bewerkt tot ware kunst. Het is een geliefde fietsroute voor zondagsfietsers. Van driewielers tot racefietsers, van e-bikers tot skaters, alles komt voorbij. De route is bijna continue vals plat en dat voel je soms aardig in de benen. Maar een prachtroute!

Na 87 km komen we aan in Monschau en nestelen ons op een terras. De eerste schnitzel is een feit! Daarna trappen we door naar de camping waar we ons nu, na een lekker warme douche (ik dan, Bram had koud water!) bij de tent hebben genesteld.

Een mooi begin van de vakantie.

Denise 4 september 2017:

Vannacht was het 4 graden, gelukkig was Lief er om dicht tegen aan te kruipen! Om 10.00 uur stappen we op de fiets. Vandaag een dag van klimmen, dalen en vals plat. Van Monschau tot aan Bütgenbach over de Vennbahn, daarna een fietsroute met knooppunten. Door de Hoge Venen met prachtige vergezichten.

We besluiten, door het koude weer, zo’n 50 km te fietsen tot aan de camping in Schönberg. Da’s pech, camping weg! Ook alle winkels en restaurants zijn gesloten. Het feest wordt compleet als het begint te regenen. Maar niet getreurd, we nestelen ons gezellig onder een boom, nemen wat nootjes en delen een biertje. We bellen een camping 25 km verderop of ze nog een trekkershut vrij hebben. Ja, dat hebben ze maar het restaurant is dicht en nergens op die 25 km onderweg is iets open.

Dan wordt het alternatief St. Vith. Tent is geen optie. Campinglife is fantastisch maar niet in de regen! We vinden een jeugdherberg (ons op het lijf geschreven 😀 ) en genieten van de warmte en gastvrijheid. Heerlijk warm gedoucht en ons tegoed gedaan aan een voortreffelijke pasta bij restaurant Napoli (aanrader!).

De weersvoorspellingen zijn bagger helaas, nu maar eens uitzoeken welke route wijsheid is. Even de zon zoeken 🙂 

Bram 5 september 2017: 

‘En route’

We kijken uit op de oude stad van Luxemburg. Nu weet ik niet of ‘oud’ boven of onder is, maar het zicht is op de oude wallen van deze stad is groots.
Vanochtend uit St Vith vertrokken richting Troisvierges, het eind punt van de Vennbahn. Vanochtend bleek dat we niet de enige gasten waren in jeugdherberg. Je zou jongeren verwachten, maar we waren de jongsten! Een ‘directe’ Vlaming, een bejaard, zuinigkijkend Nederlands stel en een grootse man, die zo uit een verhaal van Umberto Eco beschreven kan zijn. De laatste maakte vannacht zo’n lawaai, waarschijnlijk pijnigde hij zich zelf.
Het stuk na St Vith is geweldig mooi. We fietsen door een vallei met een vrij meanderende kleine beek, verlicht door de ochtend zon, is dit een prachtige ervaring.

Tijdens het fietsen maken we ons plan voor de komende dagen. Ondanks de fijne temperatuur nu, zal de regen ons gaan begeleiden.
We gaan naar midden Frankrijk!

In Troisvierges met de trein naar Luxemburg-stad en daar verder naar Lyon. We gaan de Euro Velo 17 volgen naar de Middellandse zee; de via Rhōna.

Op het station in Troisvierges krijgen we te horen dat de trein niet verder gaat dan een plaatsje 30 km voor de stad Luxemburg en verder met bussen worden vervoerd. Heb je onze fietsen gezien? ‘Pas de probleme monsieur’. En idd, onze fietsen worden gewoon in het middenpad van een tourbus gezet en we worden netjes in de stad voor het station afgezet. Trein + fiets is 2 euro pp. Geweldig hoe het in dit land geregeld is.

We ontmoeten in de trein nog een andere Nederlandse fietser. Hij heeft de Vennbahn gedaan en is volgens ons op weg naar een heimelijke afspraak. Fiets apps worden uitgewisseld en we bewonderen elkaars fietsen. We kregen het idee dat er in de Letsenbergsche bossen een dame smachtend op hem aan het wachten was…

Zo maak je op dit avontuur van alles mee.

Morgen treinen naar Belfort en donderdag verder naar Lyon.

A bientôt!

Denise 6 september 2017:

Advertenties

De brul

Bram:

“The core of mans’ spirit comes from new experiences.”
― Jon Krakauer, Into the Wild

Een enorme brul echoot aan de rand van het bos en doet me verstijven van schrik. Ik zit in het donker rechtop in mijn slaapzak. Ik probeer het gezicht van Paul te ontwaren, op zoek naar zijn gezichtsuitdrukking. Is hij bang? Is hij net zo geschrokken als ik?
Hij kijkt me aan met een nietszeggende blik. Wanneer een volgend hartverscheurend gebrul dichterbij komt, voel ik mijn hartslag omhoog gaan. What the fuck, het geluid, het ‘iets’ verplaatst zich heel snel en erger, het komt dichterbij. Ik zweet in mijn ijskoude slaapzak. Bij de derde brul, naar schatting 20 meter van ons vandaan, breek ik op. Gekleed in mijn onderbroek, grijp ik in de duisternis naar mijn wandelstok, die ik als een honkbalknuppel achter me houdt. Klaar om toe te slaan. Ik probeer Toop te wekken, maar hij ligt te slapen en krijgt niets mee. Als we in ‘iets’ territorium bivakkeren, zal ik hem beschermen, ook al krijgt hij er niets van mee.

Een aantal weken geleden, ben ik rondom de Famense wouden van St Hubert gaan hiken. Ik was nog nooit in deze regio van de Ardennen geweest. Met mijn zoon Toop en maatje Paul, dwaalden we de eerste dag door het schimmige gebied van het hoogveen. Kleine, bruin gekleurde stroompjes, meanderen door zompige dalen. In de donkere wouden, zien we veel groot wild. Herten springen voor ons uit. Zwijnen zien we niet, dagschuw als ze zijn, maar hun aanwezigheid is volop aanwezig. Aan de omgewoelde poelen zien we dat de rotten net langs gekomen zijn.

In de kleine dorpjes, waar we door heen wandelen, is weinig leven te zien. Zelfs wanneer het lente zonnetje doorbreekt, lijkt alles uitgestorven. Het Ardense leven speelt zich af binnen de beslotenheid van de dikke muren. Hun, dun bezaaide winkels, zijn een belevenis, een waar paradijs voor de outdoor mens. De lokale en regionale producten zijn hemels. De plaatselijke Saucisson d’Ardenne en lokale whisky. We vergapen ons aan de klandizie, waar de ene Ardenner mens nog lelijker is dan de andere. Het begrip ‘appelboompjes’is hier bedacht.
Te veel om te dragen zwerven we de bossen weer in. Weg uit de betrekkelijke beschaving, op zoek naar een geschikte plek om te overnachten.
Op een droog stuk zompig veen, drinken we in de ondergaande zon een lokaal biertje. Bij het kampvuur kijken we uit over een fantastisch landschap, dat in brand lijkt te staan door het avondrood. Het uitzicht is overweldigend…om stil van te worden. Langzaam valt de duisternis.

ardennen hike st hubert 2017 1

In mijn slaapzak kijk ik het eerste half uur naar de sterren. De hemel boven me schittert door het ontbreken van de lichtvervuiling. Ik vel me nietig in deze natuur. De immense rust wordt ruw verstoord door het nachtelijk brullen. Na de derde brul, sta ik met de stok in mijn handen en schreeuw ik uit alle macht. Mijn oer klanken hebben effect en hoor het ‘iets’ zich verwijderen van onze bivak. Ik ontspan en val in een diepe slaap.

We weten nog steeds niet wie of wat de bruller was. Het briesen van een everzwijn, het burlen van een edelhert of het brullen van een ‘appelboompje’. Wie zal het zeggen…

#MVV

Denise:

Donderdag stond ik in de Geusselt. Hoofdtribune, 1e rij. Kadootje van pap, avondje met z’n twee, vader en dochter quality time.

De sfeer zit er goed in. Vrolijke Mestreechteneren maar ook niet-Mestreechteneren in ons vak. Biertje erbij, de Angel-side zorgt voor de muziek en zelfs het weer werkt mee.

Bij binnenkomst geniet ik eerst van de sfeer, staand en kijkend van links naar rechts over het veld. Mijn vader doet hetzelfde, ieder in zijn eigen wereld, genietend van wat er om ons heen gebeurt.

Na 10 minuten check ik Facebook. Ik ben niet welkom, lees ik. Mensen zoals ik, de mensen die niet om de week in de Geusselt staan, zouden nu ook nu niet daar moeten zijn.  De posts zijn niet persoonlijk aan mij gericht en toch voel ik me aangesproken.

Ik kan me niet anders herinneren dan dat mijn vader in mijn jeugd een seizoenskaart had. Volgens mij was het toen nog voornamelijk  ‘iere klas KNVB’. Zondagavond was steevast Studio Sport avond. Nog steeds trouwens. Ikzelf kocht toen ik 8 was bij de plaatselijke huis- tuin- en keukenzaak een glanzend MVV sjaaltje met franjes. Na het dragen prijkte het jarenlang in mijn slaapkamer aan de muur, totdat het verkleurd raakte. Ik gok in het jaar dat ze degradeerden. Mijn moeder haakte voor carnaval hetzelfde mutsje als Harry Slinger van Drukwerk in die tijd droeg, in de kleuren rood en wit. Ik kalkte overal MVV op, net als op mijn spijkerbroek met ingeknipte franjes.

Ik voetbalde op het veldje voor ons huis en leerde daar de term ‘vliegende keep’. Naast fikkie stoken en hutten bouwen. Pas op mijn 17e, toen ik me een jaartje aan damesvoetbal waagde, leerde ik wat buitenspel was. Ik nam mijn kids mee naar thuiswedstrijden tot bleek dat ze meer doeners dan kijkers waren waarop ik jarenlang langs hun lijn stond om aan te moedigen. Ik ben geboren en getogen in Maastricht, hou van mijn stad en roep altijd ‘MVV’ als iemand vraagt of ik voor Feyenoord of Ajax ben.

Niet reden genoeg om bij de deze wedstrijd te mogen zijn? Soit! Jammer dan. Ik heb genoten, de hele avond. Bijna net zoveel als de penningmeester.

Rellen? Ja, maar de media blies het flink op. Bij het overige publiek riep het niet meer op dan hoofdschudden en een enkel fluitje tussen de tanden. Dat de wedstrijd zoveel vertraging opliep had ik amper in de gaten. De sfeer in het stadion was en bleef fantastisch!

Ik voel nu al de spanning voor morgen en kan niet wachten. Geen FoxSports-abonnement dwingt me om ‘uit’ te gaan kijken. Niet in Kerkrade maar waarschijnlijk op de fiets naar een gezellig buurtcafé.

Ik hoop op een wedstrijd zonder rellen en onweer. Maar vooral op een promoverend MVV. Wat zou dat een feestje zijn! Nu maar hopen dat ik het van Facebook mee mag vieren ;).

Kom op die roeje!!!

vlagmaastricht-01

Zondagse morgen

Bram:

Zondagmorgen, het huis is nog in rust. Het zal nog lang duren voor het dorp ontwaakt, het eerste peloton langs ons huis het heuvelland in fietst en de grasmaaiers de rust verstoren. De zon schijnt al en kiert boven de heg de tuin in. Met een kop koffie geniet ik van de stilte. Uitslapen is er niet meer bij, ik kan het niet meer. Waar ik vroeger tot in de middag in mijn bed kon liggen meuren, heb ik nu geen wekker meer nodig. Genoeg na een aantal uren, sluip ik ’s morgens het bed uit, waar mijn lief nog in een diepe slaap ligt. Ik glimlach om de vredigheid van het plaatje.

Het zal wel met het ouder worden te maken hebben, dat uitslapen er niet meer bij is. Ik heb er geen moeite mee. De uren, die ik genomen heb, zijn voldoende en de stilte is geweldig. Ieder dagdeel heeft iets moois; de beslotenheid van de nacht, borreltijd van de middag, het vuren van de avond en het ontwaken van de morgen.

De opmaak van de dag, ik en mijn gedachten. Heerlijk om ze vrijelijk te laten gaan. Het zal de romanticus in me zijn. De denker, de doener, maar vooral de genieter. Life is good.

Genoeg gedacht. Wacht vol verlangen op haar stralende lach en de eerste ochtend kus.

Hoe de liefde begon

Denise:

De weg naar een fietsvakantie gaat niet over rozen. Soms wel, soms niet. Pieken en dalen. In meerdere opzichten.

Mijn over-enthousiasme in het begin, toen ik mijn eerste blog hier schreef, is aanzienlijk verminderd naarmate ik merkte dat ik dit gevoel niet kon delen. Met de buitenwereld welteverstaan. Dat is anders met mijn lief, die mij aanstak met het fiets-virus. Samen bomen we nog avonden lang over hoe het zal zijn, welke aanschaffen er nog moeten worden gedaan en welke routes we zullen nemen. Maar ik merk dat mijn enthousiasme steeds meer afneemt in een gesprek wanneer iemand mij vraagt waar ik dit jaar op vakantie ga. ‘Toch zeker op een elektrische fiets?’ is het meest voorkomende commentaar als ik vertel wat de plannen zijn. Of ‘en als je daar aankomt, ga je dan vakantie vieren?’ Uhh nee, zonder elektriciteit en nee, de fietsreis ís onze vakantie. Ongeloof alom. Menigeen is blij als z’n wekelijkse uurtje spinning erop zit en ‘ie onderuitgezakt op de bank kan zitten, voldaan dat er weer een topprestatie geleverd is. Biertje erbij. Bakje chips. Wel zo verdiend!

En ik snap dat. Ik heb bovenstaande ook en ik begrijp dat iemand er de lol niet van inziet om dag in dag uit, wekenlang zo’n 80 kilometer of meer per dag te moeten fietsen. Heuvel op, heuvel af, zadelpijn, regen, hongerklop en verzuurde benen. Een gek die daar lyrisch van wordt.

Maar ik kijk ook uit naar fietsen naar het mooie Frankrijk. Naar zon en pittoreske dorpjes. Naar een lekker zwembad aan het einde van de dag en eten op een Frans pleintje. Medereizigers ontmoeten en verhalen delen. Biertjes, wijntjes en Frans stokbrood. Ik kijk uit naar het onbekende, het avontuur. Niet weten waar je ’s avonds slaapt en niet weten via welke wegen je daar geraakt. En het gevoel van vrijheid, misschien voor mij wel de allerbelangrijkste.

Vandaag fietsen we niet. Ik verdiep me in blogs over de Groene Route. Ervaringen van hen die ons voorgingen. Blij word ik er niet van. Ik lees verhalen over hongerklop, dichte winkels, onaardige mensen en heuvels. Veel heuvels, héél veel heuvels. Bij één blog lijkt het alsof de hele route bergopwaarts gaat. En klagen, alleen maar klagen. En dan op het einde vertellen hoe geweldig het wel niet was. Nou dame, de boodschap kwam níet over!

Ik vertel mijn lief over de negatieve verhalen. Zijn antwoord: ‘als je niet van klimmen houdt, dan moet je je afvragen of je dit wel wil?’. Ik schrik, schiet in de verdediging en word lichtelijk recalcitrant. Uh nee, klimmen is niet mijn favoriete bezigheid (wie daalt niet liever af?!) maar het is toch niet één grote klimpartij? Ja, ik besef me dat we geregeld flinke heuvels tegen zullen komen maar ik verwacht ook dat dit met een goede voorbereiding en na een week van dagelijks fietsen redelijk goed te doen zal zijn. Afstappen is ook een optie. Als het echt niet anders kan. Zoals iemand het ooit tegen me zei, wat jij in je kop hebt zitten, zit niet in je kont. En da’s met de geplande fietsvakantie in zicht misschien maar goed ook…

6 jaar geleden zat er iets heel anders in mijn kop. Bram. Dag en nacht, ieder uur van de dag. Verliefd tot over mijn oren, en verder dan dat. Of ik een weekendje mee wilde naar de Ardennen. Ardennen?? Dacht ik. Geen Tenerife? Geen Côte d’Azur of Parijs? Geen all inclusive met zon en long drinks met parapluutjes?? Leuk!!! zei ik, slikte en zette mijn allerliefste glimlach op. ‘Gewoon, de bossen in met een rugzak’ zei hij. ‘Ik wil je een mooie plek laten zien’.

Ik toog in mijn uppie naar de Decathlon. Vooral om niet voor lul te staan met mijn All Stars en gele schoolrugzak die ik gratis had gekregen bij 3 actie producten bij het Kruidvat. Ik kende zijn favoriete winkel helemaal niet, enkel omdat hij me daarover verteld had (ik vervolgens heftig ja knikte, alsof ik écht een idee had waar hij het over had). Ik ging helemaal los en kocht voor het eerst in mijn leven wandelschoenen, een backpack waar je U tegen zegt en allemaal onhandige troep die ik later nooit meer nodig bleek te hebben.

We vertrokken. Wat voelde ik me stoer, in m’n casual outfit, wandelschoentjes en zware backpack op m’n rug. Met een inhoud waarmee ik met gemak 6 weken had kunnen gaan hiken in Verweggistan.

We reden naar een dorpje, parkeerden de auto en besloten eerst een La Chouffe te nuttigen in het dorpscafé. Dat smaakte en we namen nog een tweede.  En toen de bossen in. Had ik al verteld dat ik niet van wandelen houd? Maar liefde maakt blind en La Chouffe deed de rest. Uiteindelijk kwamen we aan bij de plek die hij me wilde laten zien, De Grot. Een prachtige, kleine grot op een bosrand in the middle of nowhere. Hier werd je niet gevonden al zou je het willen. We zetten onze spullen neer en zochten hout voor een kampvuur. Het was 16.00 uur toen Bram het kampvuur behendig aanmaakte en we dicht tegen elkaar aan kropen. Het was koud voor de tijd van het jaar. We vertelden wat we nog niet van elkaar wisten. En dat was veel! Onze roerselen, onze successen en ons verdriet. Er was geen tent, geen enkel comfort. Enkel matjes en een slaapzak om in te slapen. Piesen in de bosjes en vies worden zonder stromend water. Ik vond het helemaal geweldig. Totaal back to basic op een ipod na. We lieten elkaar muziek luisteren en dansten met elkaar. We aten avondeten uit blik, gewarmd op het vuur. We keken in elkaar ogen en zagen dat het goed zat. Bram liet me kennismaken met whiskey, het enige wat over bleef na een sixpack en een fles wijn. We genoten van het vuur, de omgeving en van elkaar. We raakten niet uitgepraat maar vielen uiteindelijk rond 3.00 uur toch heerlijk tegen elkaar in slaap. Onder de sterrenhemel. Hoe mooi wil je het hebben?

Toen ik ’s morgens wakker werd had mijn lief met de as uit het kampvuur een herinnering op de grot geschreven.

Grot

Dit werd de foto voor onze trouwkaart. Waarom? Omdat dit een van de mooiste avonden in mijn leven was. Zo puur, zo echt, zo vol liefde. Lief is nog 2 keer terug geweest omdat hij met vrienden langs die plek kwam op een van zijn fietstochten door de Ardennen. Om nog een keer een foto te maken en onze vereeuwiging bij te kleuren. Dit is een van mijn meest dierbare herinneringen samen. Daarom gaan we samen ook niet meer terug, we laten deze mooie herinnering zoals ‘ie was, omdat we ‘m nooit zullen kunnen herleven.

En nu, 6 jaar later, zit dus ‘De Groene Route’ in mijn hoofd. Negatieve verhalen en negatieve reacties? Ja, maar dat weerhoudt me er absoluut niet van om de uitdaging aan te gaan.

What doesn’t kill you makes you stronger. Ik ga ervoor. Groene route, kom maar op!

Nationale Pannenkoekdag

Denise:

Op Facebook lees ik dat het vrijdag Nationale Pannenkoekdag was. Blij dat ik het gemist heb. Ik hou niet van zoet, dus ook niet van pannenkoeken. Niet van snoep of koek, en al helemaal niet van vlaai of taart. En ja, ik kom toch echt uit Limburg!

Heel wat mensen hadden dus hun jaarlijkse feestdag vrijdag. En nee, dan bedoel ik niet degenen die vrijdag jarig waren ;). Maar de Pannenkoeken. Genoeg op deze wereld zou ik zeggen. Meneer Zuegers, scheikundeleraar op de middelbare school, gefeliciteerd met Pannenkoekdag! Alle politieke misklungels van deze tijd en alle onbegrijpelijke, geweld dragende idioten op deze aardkloot, het was ook jullie dag. Hopelijk was het een karige, poedersuiker- stroop- en spekloze dag!

Mocht je ‘m nu ook gemist hebben, niet getreurd. 29 november is er nog één. 2 Pannenkoekdagen in een jaar. Snappen jullie het nog?

De nationale en internationale feestdagen vliegen je tegenwoordig om de oren. Pindakaasdag (ja, echt!), de Internationale dag van de ijsbeer, Pi-dag (voor de wiskundigen onder ons) en de dag van het naakt tuinieren. Die is op 1 mei dus mocht je dat iets te koud vinden, kun je nog gaan voor de ‘Go topless day’ op 26 augustus. Ik denk zelf dat ik de wereld dat maar bespaar. Ik zie mezelf nog niet op de fiets stappen richting Maastricht om in die hoedanigheid op het Vrijthof een terrasje te gaan pakken.

Ben je linkshandig? Dan is het op 12 augustus hoera! en mag je anderen die dag een (linker) handje schudden. Roodharigen mogen op 2 september blijkbaar vieren dat ze.. uhhh… wat??.. rood haar hebben? Pretty gingers, please… vier het alsjeblieft iedere dag!

6 dagen later is het Nationale koffiedag. Althans, dat is wat Wiki aangeeft. Zonder verdere uitleg. Drink ik op zo’n dag nou meer of juist minder koffie? Ik ben ‘m ff kwijt..

Ik lees ook dat er wat feestdagen zijn waar ik niet aan mee mag doen. Nationale broer- en zussendag. Of Dierendag. Ach, je kan het erger treffen. Daarentegen is het de 1e of 2e vrijdag in februari Dikketruiendag.  Hier mag ik dan wel weer aan meedoen. 4 keer zelfs!

Er lijkt een nieuwe bijgekomen te zijn, de Internationale Dag van de Escaperoom. Ik heb nog steeds niet het plezier gehad om eens zo’n kamer binnen te treden maar het lijkt me wel een uitdaging. Al zou de letterlijke vertaling vast nog beter bevallen. Wie wil er niet eens, op een of ander moment, ‘escapen’ aan de werkelijkheid?? Even weg van de sleur en even niet meer denken aan alles sores en ellende, in je eigen leven of om je heen.

Jaren geleden kwam ik bagger het kantoor binnen. Vrijgezellig leven, zware ochtenden, zoiets. ‘Wat zit je haar leuk!’ riep een collega enthousiast. Ik haastte me snel naar het toilet, wetende dat mijn haar bagger zat en dat dit enkel een cynische opmerking kon zijn. Ik zag niets vreemds. Niets leuks, maar ook niets vreemds. Toen ik terug kwam zei ze lachend: Tja, het is Nationale Complimentendag dussss…. Lachen, gieren, brullen en we hebben het jaren volgehouden als we elkaar tegenkwamen: ‘Wat zit je haar leuk!!!’

En ja, er zijn heus jaarlijks terugkomende dagen die er wel toe doen. Dodenherdenking en Bevrijdingsdag als eerste, dat dat nog generaties op het hart gedrukt mag worden. Maar ook Wereldkankerdag, Internationale Vrouwendag, Internationale dag tegen Racisme, Wereld Autismedag, Vader- en moederdag, Sta op tegen Pesten, Intimidatie en Machtsmisbruik, Internationale Dag van de Rechten van het Kind, Wereld Aidsdag, Dag van de Mensenrechten, Wereldlichtjesdag, Internationale Dag van uitbanning van geweld tegen Vrouwen en Coming-Outdag.

Niks tegen Nationale of Internationale feestdagen. Maar hier en daar een beetje afslanken kan wat mij betreft geen kwaad.

6 mei is Anti-Dieetdag. Ik bereid me al goed voor en neem een biertje. Of twee.

Santé! Op een mooie week.

Boer Herman

Bram:

In huize Haanappel wordt er op zondagavond gekeken naar Boer zoekt vrouw.

Waar we doordeweeks Netflix afstruinen naar buitenlands vertier, kijken we in het weekend uit naar de zondagavond. Een mooi stukje televisie. Een uur verbazing en kijk plezier. Een uur Yvon met haar boeren. Een traditie die we in ere houden. De zondag is poetsen, bieren, frieten en boeren.

Dit ultieme stukje tv, is de combinatie van totale onbeholpenheid en samengeknepen-billen situaties. Mijn favoriet is boer Herman. Ze zijn er blijkbaar nog; de maagdelijke boeren die nimmer in de hooischuur op ontdekking uit zijn geweest. Schuchter, introvert en zwaar vertederend. Boer Herman, niet wetende hoe hij met zijn gevoelens om moet gaan, geeft een intieme inkijk in zijn leven. Yvon, praat, vraagt uit, maar lijkt niet tot hem door te dringen. Boer Herman ondergaat haar aanwezigheid lijdzaam, want hij weet niet hoe hij met vrouwen om moet gaan. Lijdzaam ook accepteert hij zijn uitgekozen vrouwen, maar duldt ze in zijn enge wereldje, tussen de koeien, boulangerie en het trompetgeschal. Het is zijn ontdekkingstocht. Yvon is zijn ‘hooischuur’. Muziek zal uiteindelijk exploderen in een innige liefde op het Franse platteland. Gezamenlijk hand in hand de La Marseillaise blazen, met onwennig zoenen en aftasten.

Met Boer zoekt vrouw herkennen we allemaal, hoe onbeholpen de liefde kan zijn. Hoe we onze eigen liefdespaden bewandelen maar hoe innig ik kan genieten van mijn eigen lief.

Boer Herman, je bent mijn held.